حرف های نگفتنی...!

کاش می دانستم چرا؟..

قیصر امین پور

باغبانی پیرم که به غیر از گلها از همه دلگیرم،

 کوله ام غرق غم است، آدم خوب کم است،

عده ای بی خبرند، عده ای کور و کرند و گروهی پکرند،

دلم از این همه بد میگیرد و چه خوب آدمی میمیرد

آمد نوروز هم از بامداد

آمدنش فرخ و فرخنده باد

من نه عاشق بودم

و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم بودم و یک حس غریب

که به صد عشق و هوس می ارزید

من خودم بودم دستی که صداقت میکاشت

گر چه در حسرت گندم پوسید

من خودم بودم هر پنجره ای

که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود

و خدا میداند بی کسی از ته دلبستگیم پیدا بود

من نه عاشق بودم

و نه دلداده به گیسوی بلند

و نه آلوده به افکار پلید

من به دنبال نگاهی بودم

که مرا از پس دیوانگی ام میفهمید

آرزویم این بود

دور اما چه قشنگ

که روم تا در دروازه نور

تا شوم چیره به شفافی صبح

به خودم میگفتم

تا دم پنجره ها راهی نیست

من نمیدانستم

که چه جرمی دارد

دستهایی که تهیست

و چرا بوی تعفن دارد

گل پیری که به گلخانه نرست

روزگاریست غریب

تازگی میگویند

که چه عیبی دارد

که سگی چاق رود لای برنج

من چه خوشبین بودم

همه اش رویا بود

و خدا می داند

سادگی از ته دلبستگی ام پیدا بود

سرنوشت خاك را با آب كامل ساختي

 
خرد كن در هم جهاني را كه از گل ساختي

 
عاقلان را خواستي تا سجده بر عاشق كنند

 
عشق را بازيچه يك مشت عاقل ساختي

 
روبرويم آفريدي چهره اي از جنس ماه

 
زندگي را بر من ديوانه مشكل ساختي

 
غم به جانم ريختي آتش به رگ هايم زدي

 
سينه ام را داغ كردي ناگهان دل ساختي

 
از هراس سيلي امواج ويرانگر پر است

 
قلعه سستي كه بر شن هاي ساحل ساختي

 
از بهشتم رانده اي باشد كه برگرداني ام

 
بر نمي گردد ولي عمري كه باطل ساختي

 
                  سيد ابوالفضل صمدي

روزی از روزها ، شبی از شب ها خواهم افتاد و خواهم مرد

اما می خواهم هر چه بیشتر بروم تا هرچه دورتر بیفتم تا هرچه دیرتر بیفتم ،

 هر چه دیرتر و دورتر بمیرم ،

نمی خواهم حتی یگ گام یا یک لحظه پیش از آنکه می توانسته ام بروم و بمانم ،

افتاده باشم و جان داده باشم

                                    دکتر علی شریعتی

بدترین شکل دلتنگی برای کسی ،

آن است که در کنارش باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید ،

هیچ کس لیاقت اشک های تو را ندارد

و کسی که چنین ارزشی دارد :

باعث ریختن اشک های تو نمی شود

                                                               دکتر شریعتی

آنگاه که باد مخالف می وزد پناه می بریم بر دیوارها -

 سنگ ها و نقاب ها وفراموش می کنیم

 از همین باد است پرواز بی نظیر عقاب ها